Dag 4: dinsdag 24 augustus
De etappe van dinsdag gaat over 237 kilometers van Bad Segeberg (bij Lübeck) naar de Naestved in Denemarken.
Wist u dat de meeste artsen bij het vaststellen van pijn op de borst (angina pectoris) uitgaan van wetenschappelijk onderzoek dat vooral bij mannelijke proefpersonen is gedaan?
Meer feiten over vrouwen en hart- en vaatziekten
Steun het wetenschappelijk onderzoek en sponsor uw favoriete cardioloog via de website van de Nederlandse hartstichting!
Een valpartij en fietsen, heel lang fietsen
DINSDAGAVOND, 24 AUGUSTUS 2010, NAESTVED, DENEMARKEN
Beste mensen,
Vanuit Naestved in Denemarken (want daar zijn we inmiddels!) is er weer van alles te melden. We zijn inmiddels 860 km gevorderd, en daarmee dus zo ongeveer halverwege, zowel in afstand als tijd (we hebben er nu 4 dagen opzitten). Een korte terugblik, de etappe van vandaag, hoe zien onze dagen er zo ongeveer uit, en een reactie op (een deel van de) vele e-mails die we hebben ontvangen.
Terug naar maandag 23 augustus: een valpartij
Gisteren hebben we u (helaas) moeten berichten over een valpartij in het peloton. Om het maar meteen te zeggen: de voorlichting is toen niet helemaal eerlijk geweest om de kans te krijgen wat noodzakelijke dingen te regelen. Zoals u gelezen hebt gleden enkele renners in een bocht onderuit (niet door overmoedig gedrag, niet door hoge snelheid, niet door geduw, maar puur door pech op een door olie glad geworden wegdek). 
Daarbij raakte Sipke Strikwerda betrokken, en wel op een dusdanige manier dat direct duidelijk was dat er een serieus probleem was (zelfs wij als cardiologisch gespecialiseerden konden dat nog wel inschatten). Sipke moest met een ambulance naar het ziekenhuis in Neumunster gebracht worden, waar vervolgens onze vrees werd bewaarheid: een breuk van het linker bovenbeen, vlak bij de heup!
Na overleg met artsen in het locale ziekenhuis en in dat van hemzelf (het Amphia ziekenhuis in Breda) werd besloten tot een terugtransport naar Nederland. Nog diezelfde avond vertrok daartoe een ambulance vanuit Nederland, en op dinsdagochtend is Sipke naar Breda vervoerd om daar in principe dezelfde avond nog geopereerd te worden. Overigens kan ik (gelukkig) wel melden dat Sipke in dit al een (naar omstandigheden) goed humeur heeft kunnen bewaren (zie de bijgaande foto), en dat hem in het Duitse ziekenhuis aan zorg niets ontbroken heeft. Alle lof voor de de hulp die we hebben ontvangen: van locale politie, ambulance, ziekenhuis, en repatrieringsdienst. Sipke: hou je taai en ontzettend veel sterkte. Voor de lezers: een berichtje gericht aan het secretariaat van de afdeling cardiologie van het Amphia Ziekenhuis komt vast goed bij hem terecht!
De etappe van dinsdag, 24 augustus
Ondanks de aankomst gisteren en het verblijf in het werkelijk fantastisch gelegen en van alle gemakken voorziene hotel in Segeberg kunt u zich indenken dat de avond en ook de ochtend nog altijd in het teken stonden van de valpartij en het ongeluk van Sipke. Ikzelf ben samen met Thijs (een van onze fantastische begeleiders) vroeg in de ochtend met de auto naar het ziekenhuis in Neumunster gereden om Sipke nog even te zien, te spreken en ‘’uit te zwaaien’’. Hij had gelukkig een redelijk goede nacht gehad zonder al teveel pijn, en met oordoppen en een slaapmiddel waren ook de omgevingsgeluiden op zijn kamer weggevallen. (Later in de ochtend kon ik me dus weer in het peloton voegen)
De groep had zich na tijdens en na het ontbijt gestort op de kleding: er was voorzien in een wasbeurt na de verschrikkelijk regenachtige dag van gisteren. Een heel gezoek om het juiste shirt en de juiste broek in de stapel te vinden (we hadden ons keurig aan de reeds thuis ontvangen opdracht gehouden om alles met watervaste stift te voorzien van ons eigen nummer, het nummer wat u op de foto’s ook steeds als rugnummer terugziet, en waarmee ook onze tassen, bidons en fietsen gelabeld zijn, dit alles om een snelle en professionele logistiek mogelijk te kunnen maken, maar toch...). Vandaag ging het richting Denemarken!
En het weer zat ons geweldig mee: bewolking en zon wisselden elkaar af, slechts een echte regenbui, en een krachtige wind voornamelijk in de rug (wat naar onze eigen mening overigens niets afdoet aan onze prestatie, want op dag 4 beginnen her en der toch de ruggen, benen, en zitvlakken te ‘’kraken’’). Bovendien ging het eerste deel van de etappe door de Holsteinische Schweiz, en hoewel deze benaming naar onze beleving een wat erg hoopvolle is kan niet ontkend worden dat het landschap heuvelachtig is. Maar geen probleem voor onze geoefende en soepele kuiten... Prachtige landschappen en prachtige rustige wegen (met grote dank aan onze routeplanners Jan-Melle en Arjen), geholpen door het rustige en vriendelijke rijgedrag van de Duitse medemens (die liever in de berm even afwacht wat hem of haar nu overkomt dan doorrijdt), brachten ons uiteindelijk bij de indrukwekkende Fehmarnsundbrucke en nadien (na 126 km) bij het veer van Puttgarden naar Rodby, en daarmee van Duitsland naar Denemarken.
De 45 minuten durende overtocht werd ons door Scandlines als een soort sponsoring aangeboden (!), een gebaar wat bij de overtocht van Denemarken naar Zweden herhaald zal worden. Bent u ooit al eens met dit veer overgestoken? Stelt u zich voor: een boot zoals die ook wordt gebruikt bij overtochten naar Engeland, en dan met 26 fietsers een van de onderdekken op kunnen rijden en in het binnenste van de boot nog gewoon kunnen blijven fietsen! Dat had niemand van ons ooit nog mogen doen. Eerder heb ik het met u al gehad over de wind, en dat bleek ook hier: golven die met gemak een opeen gestapelde Sjoukje, Hans, en Adriaan zouden overspoelen (niet de kleinsten uit onze groep zoals u begrijpt).
Op de boot de lunch, en nadien nog slechts een luttele 90 km te gaan (onze grenzen beginnen zich te verleggen). In plaats van golven op het water, hier het Deense landschap. En voor wie dacht dat dit plat is moet eens komen praten met enkele leden van onze club die minder vriendelijke woorden over hebben gehad voor de kilometers tussen boot en eindstation van de dag: Naestved. Een volgens ons echt Deense plaats (tussen de golvende korenvelden, met mooie bakstenen huisjes, houten detaillering, en Hotel Kristine. Ook hier weer ruimte gereserveerd voor onze fietsen die meteen een ruimte inkonden, een soort huiskamer met schilderijen aan de wand, maar waar slaapruimte wat minder ruim voorhanden bleek dan vooruit gepland: de dames uit onze groep moesten verdeeld worden over de 2-persoons herenkamers. De band in de groep is inmiddels dusdanig gegroeid dat dit geen enkel probleem opleverde.
En tot slot van de dag: hoera! De dochter van Bas Schoonderwoerd is vandaag precies een half jaar geleden geboren! (Maarten van Hessen heeft een lied gezongen, maar dat is uiteraard niet geschikt voor uitzending). En en passant: Maarten Koole vertrok op de dag dat zijn zoon Tijn 2 werd (waarbij dank aan de vader van Maarten voor deze informatie, en u kunt gerust zijn: Maarten gaat dit helemaal uitfietsen!)
Hoe ziet een dag in het peloton eruit?
We hebben diverse vragen ontvangen, zowel van betrokken familieleden als van relatieve buitenstaanders, hoe onze dagen er nu eigenlijk uitzien. Wel, u kunt zich voorstellen dat het grootste deel gevuld wordt door fietsen, fietsen, en fietsen (er moeten tenslotte de nodige kilometers overbrugd worden). Maar wat is er nog meer? Om een idee te geven: de wekker loopt op de meeste kamers (die gedeeld worden met een vrij consistente samenstelling) om 06.45 af. Alleen op die van de begeleiders ligt dat wat eerder, maar ja, daar ben je dan ook begeleider voor, want de heren en dames coureurs verwachten natuurlijk wel dat de fiets al buiten klaar staat, met opgepompte bandjes, gesmeerde ketting, gecontroleerde remmen, gevulde bidons. Na de wekker proberen uit bed te komen, her en der misschien een niet meer zo gemakkelijke bezigheid, want de benen willen o zo graag nog even blijven liggen. Dan het ontbijt (probeer maar eens een ontbijt te verorberen wat qua omvang en inhoud vele malen meer is dan je normaal gewend bent in de wetenschap dat de hiermee opgenomen energie je de dag door moet helpen, en o wee als je te weinig zou eten...), met Koos (onze overigens in alle andere opzichten zeer gewaardeerde ploegleider) op je hielen, want de start staat gepland om stipt 08.00 uur.
Alle tassen moeten dan in de camper zitten, navigatie-apparatuur gelijkgestemd worden (en dat blijkt meestal nog goed gelukt ook; we hebben slechts een enkele maal onze proviand-auto weten te missen), de gezichten op vrolijk, en voor de collegae moet uiteraard voorkomen worden dat men de zwakke plek kan raden: dus vooral energieker doen dan je je voelt. Dan dus op de fiets, en dat hoef ik u niet uit te leggen: ook op onze prachtige racefietsen moet je gewoon zelf trappen (behalve Margriet dan, want die had na de valpartij van dinsdag een dusdanige blessure van de fiets opgelopen dat zij verder moet op de meegebrachte fiets van Koos, en die is niet alleen voorzien van elektronische schakeling, maar volgens de meesten van ons ook van een motortje). Okee, op de fiets dus, en dan na ongeveer een kwartier moet Tineke plassen, wat we met zijn allen nog weten uit te stellen tot ongeveer een uur na de start (overigens wordt van die stop ook ineens door veel meer mensen gebruik gemaakt van een sanitaire stop). Overigens kan Tineke daar denken we niets aan doen: kleine mensen hebben natuurlijk ook een kleinere blaas. Die relatie kan, toegegeven, niet gelegd worden met de mate van kracht op de fiets, want daar is zij menigeen (of eigenlijk: iedereen) de baas.
Meestal hebben we een korte stop gepland na pakweg 60 km, om de achterzakken te voorzien van nieuwe energierepen, en in ons geval ook van appelkoeken, een soort glad aanvoelend appeltaartje waarvan Koos had gemeend in Nederland een pallet of 7 te moeten inslaan (hieruit kunt u afleiden dat als u uw held tzt thuis weer ontvangt, een vers gebakken appeltaart niet de meest wenselijke verrassing is). Uiteraard worden ook de bidons door Gijs weer gevuld: 1 bidon welke een blauw sterretje heeft met drank uit de emmer met een blauw merkteken, en 1 bidon met een rood sterretje uit de emmer met een rood teken; ik ben er nog niet helemaal achter wat het verschil is, maar daar hoop ik de komende dagen achter te komen; het hoeft geen betoog dat het spul uit zowel bidon 1 als 2 zoet is en plakt, en ongetwijfeld een onuitwisbare indruk maakt op de deelnemers. Gijs zal later deze week zijn recept nog op de site zetten, want ik vermoed dat de fietsers eenmaal thuis door een afbouwschema genomen moeten worden).
Dan hebben we na ongeveer 120 km de lunch: fantastisch voorbereid door Rob en Robbert. Zij rijden een soort VW busje, geladen met proviand, een soort partytent en bankjes, en op de plek van herstel staat dus helemaal klaar. Bovendien hebben ze dan op meegebrachte branders soep, en heet water gemaakt, naar believen te converteren naar thee, koffie of cappuccino. En wij fietsers? Wij werken dit in snel tempo naar binnen, stappen op de fiets, en vertrekken, daarbij genoemde helpers achterlatend met de troep. We zien ze dan aan het einde van de dag weer terug, waar zij in het hotel van aankomst de kamersleutels hebben geregeld, onderdak voor de fietsen, en een parkeerplaats voor de auto’s. Bovendien staat de hersteldrank (voor sommigen met een vorm van caffeïne, voor anderen juist met een vleugje alcohol) dan klaar. De fiets wordt in ontvangst genomen, en verder hoeven wij niets te doen dan ons te laven, douchen, opnieuw te laven, alvorens te gaan slapen (meestal rond 22.00 uur, afhankelijk van de ernst waarmee men de opgelegde taak van het bereiken van Stockholm opvat).
En op de fiets zelf? Uiteraard probeer je de oranje-blauwe broek voor je te volgen, en in het opgelegde 2-naast-elkaar schema te trappen. En om de tijd te vullen wordt er ook heel veel met elkaar gekletst. Waarover? Op de eerste plaats fietsers-flauwekul: loopt de fiets soepel, hoe voelen de benen, etc. Vervolgens serieuzer zaken; de Nederlandse cardiologie is uiteraard al volledig besproken, en heden had ik een interessant gesprek (met een van de jeugdiger vrouwelijke deelnemers) over de items ‘zijn Deense mannen aantrekkelijk voor vrouwen’, en ‘wat is heden ten dage een modern kapsel’? De door mij verkregen inzichten zal ik ooit nog wel eens met u delen.
Maar kort samengevat: de dag bestaat uit fietsen, heel lang fietsen (we komen meestal om een uur of half zes op de plaats van bestemming), en verzorgd worden. Wij voelen ons absoluut bevoorrecht om dit te mogen doen! En morgen fietsen we Zweden binnen!
Uw e-mails
Allereerst: het is fantastisch te mogen ervaren dat zovelen van u met ons meeleven en dit ook laten weten middels een e-mail. Het is ons onmogelijk om alles te kunnen beantwoorden. We hopen dat de foto’s op de site en de verslagen toch al voorzien in de nodige informatie. En voor wie er eens op wil letten: wat vindt u van de kleur van het stuur van fietser nummer 12? In het peloton menen ongeveer 25 mensen dat zwart het mooiste is, er is echter een persoon die het stuur liever wit wil zien.
De mails dus; een selectie (door de groep gezamenlijk beantwoord).
Marco: wij vinden jou geen loser en quitter: zorg goed voor Sipke!
Beste Rob (Rijneke): dank voor de overpeinzingen van Bram Tankink; we maken ons geen zorgen over de hersencellen van Frank, althans niet door het fietsen (de avonden aan de bar staan hier denken wij los van).
Geachte familie van Rees: Hans maakt het helemaal goed! Wij hebben tijdens deze tocht kanten van hem leren kennen die u misschien zouden verrassen....
Mijnheer en mevrouw Schimmel: het is fijn te horen dat Frank Willens uw favoriete cardioloog is. Ook bij ons in de groep ligt hij goed, en we zijn het met u eens dat zijn prestatie grandioos is. Overigens: een fietstocht langs het Comomeer trekt ons ook wel...
Jan en Tine: Maarten houdt zich keurig aan het advies om in de avond niet meer dan 1 biertje te drinken, en het klopt dat hij (tot nu toe) elke dag nog goed vooruit kan.
Beste Jean-Pierre (vd Borgh): dank voor de informatie; nu weten we het helemaal zeker! Wij dachten al dat de fietsprestaties van Roger van een andere orde waren, maar als we nu horen dat hier epo in het spel is dan is dat natuurlijk niet goed te praten, maar het helpt ons wel om onze eigen prestaties (helemaal ‘’clean’’ uiteraard) in een draaglijker daglicht te stellen.
Heleen (supporter van Arjen): wij zijn blij te horen dat uw hart weer helemaal goed tikt dankzij Arjen; we kunnen u verzekeren dat het hem op de fiets ook goed afgaat!
Beste Jelleke (supporter van Toon Oomen): het klopt dat het plezier van Toon’s gezicht afstraalde toen we Deventer passeerden. We zijn nu een aantal dagen verder, en oordeel zelf maar op de foto’s of dat plezier er nog steeds is...
Uw reporter van de dag: Marcel Daniëls
Foto's
Webalbum vierde dag met foto's van Anique van Beek
Bedrijven die de actie sponsoren
AA Lease
Aarding Thermal Acoustics BV
Abbott
AstraZeneca BV
Actelion Pharmaceuticals Nederland B.V.
Bayer Health Care
BBraun
Boehringer Ingelheim bv
Boston Scientific Nederland B.V.
Club 20 FC Groningen
J. van Raak Machinefabriek
Maatschap Cardiologie Zwolle
Margreet van Rixtel (Aequo)
Medtronic
MTS Cardiologie Elisabeth zks Tb
NISB
NVHVV
Philips Nederland BV / Healthcare
Rode Kruis Ziekenhuis Beverwijk
Sanofi Aventis
St. Jude Medical Nederland B.V.
St.tot Bev. Hartonderz
Thoraxcentrum Erasmus MC
Vrouwe Tyche
VSG
Wim B. Bakker (Bakker Assurantie)
Zorg Binnen Bereik
Zorgverzekeraar Friesland
